Tourwinst

   Eigenlijk moet het nog geheim blijven, maar volgend jaar wint Mathieu de Tour de France

   Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   Dat de Tour al beslist lijkt sinds de afdaling van de Tourmalet, kun je parcoursbouwer Thierry Gouvenou nog vergeven. Dat hij zo naïef was om te denken dat Vingegaard een kans zou hebben om de schade uit etappe drie in Le Lorian enigszins te herstellen niet. Volgens het aloude concept van de Tour, was ook dit jaar het plan om de weegschaal van het voordeel licht naar de kwaliteiten van de uitdager te laten uitslaan. Een (in het geval van Pogacar) niet eens kansloze onderneming, maar catastrofale blunder.

   De goedlachse Sloveen is, zou Gouvenou inmiddels moeten weten, feitelijk een wolf in geblondeerde schaapskleren met een olifantengeheugen wat betreft openstaande facturen. Le Lorian 2024, het sprintje waar Jonas hem een banddikte voor wist te blijven, was zo’n rekening.  Pogey had het bot aan een van de vluchters kunnen gunnen en voor de goede orde Jonas pas op de slotklim zijn plaats te wijzen. Een plaagstootje uitdelen in plaats van de ongenadige tik die zijn concurrenten laat spartelen. Maar de rente op het bonnetje was de afgelopen twee jaar flink opgelopen tot 3 minuut 36 en Parijs is helaas nog ver. 

   Voor een spannende ronde in 2027 adviseer ik Gouvenou een parcours te tekenen van twintig vlakke ritten. Op de voorlaatste dag een heuveletappe à la Malemort - Ussel. Een rit die op het lijf van Matthieu geschreven is en Nederland na Joop een nieuwe Tourzege oplevert. 

Niels ®elen