Éénwieler

Over ongeveer een week start de Tour, ik heb er nog niet echt zin in. 

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   Misschien dat ik de Tour dit jaar maar oversla. De kans dat het spektakel dit jaar gezocht moet worden in het gevecht om de tweede plaats is na het zien van de ronde van Zwitserland wederom aanzienlijk. Drie van de vijf etappes gingen daar naar Pogacar. Het klassement was op dag één al beslist. Tadey is geen kannibaal, maar een wrede dictator die geen kruimel weggeeft. Putin op pedalen draait iedereen, inclusief de koers, al voor de eerste aanval de nek om.

   Goed Seixas noteert KOM-metjes in de Pyreneeën en is in vorm, maar die bravoure kan hem weleens duur komen te staan. Een gifbidon die hij worstelend in het wiel van de Sloveense Tsaar, tijdens de eerste bergetappe ongetwijfeld leeg zal moeten drinken. Evenepoel is steevast een maatje te klein en Vingegaard won weliswaar afgetekend de Giro, maar zonder me te overtuigen van zijn kansen voor de Tour.

Ik ben geen fan van Jonas. Een wielerrobot die in bed aan de oplader gaat, artificial fietsintelligence met een tekort aan data om Tadey de Tiran naar de kroon te kunnen steken. Pogi de Potentaat verslaan, vraagt een coalition of the willing. Ploegen die tegen hem samenspannen óf een ongeluk. Toch gloorde er deze week toch een sprankje hoop aan de horizon. Een filmpje van de nieuwe fiets van de keizer. Als hij daarop de voorlaatste etappe rijdt, maken anderen misschien een kans. Voorwaarde is wel dat ze vanaf de start in dat ene wiel moeten zitten. Want de Verschrikkelijke wacht op niemand. 

Niels ®elen