Tiramisu

We bezochten Parijs, een goede reden voor een aantal liefdevolle brieven aan bijzondere vrienden. 

Parijs 1 februari 2026

   Lieve Cristel,

   Het was nog vroeg toen we het Canal Saint-Martin overstaken en binnenstapten bij Loui’s. Binnen klonk Spaanse muziek en links van de deur aten twee toeristen met een Amerikaans accent frites aten als ontbijt. Buiten was het nog droog, maar op het place de la République trokken mensen hun kragen omhoog en keken somber omlaag. Het forum Les Halles bood voor een paar honderd meter beschutting in onze doorsteek naar de heerlijk allitererende Rue de Rivoli, waar we café La Colonnade binnen vluchtten.

   Dat de Fransen denken dat de opgeschuimde melk van een cappuccino niet zonder chocoladepoeder kan, is iets waar we pas aan herinnerd worden als de vlassige ober onze koffies op het tafeltje schuift. Koffie en Frankrijk hebben, zelfs na de invoer van het espresso apparaat, eigenlijk nooit een goed huwelijk gevormd. Het bewijs hiervoor wordt, op de hoek bij het Louvre, nog maar eens geleverd in de latte art. In plaats van een hartje of een korenhalm, schotelen ze ons twee tiramisu voor.

   We hebben er geen zin in, maar vanaf hier moeten we terug naar het Gare du Nord. Niet omdat het regent, maar omdat Parijs voorbij is vanaf het moment dat we in de trein stappen. Op de plattegrond, stippel ik een route uit en zie ik dat deze “Koot & Bie” is: ‘Immer gerade aus,’ over het place de la Victoire, ‘do ist der bahnhof.’ 

   Van de big five in deze urban wilderness, hebber we alleen de olifant op de rotonde aan het einde van de Avenue des Champs Élysées nog niet gezien. Het hoeft voor mij ook niet, maar misschien dat we hem bij het verlaten van La Colonnade nog een glimp van hem op kunnen vangen.

   ‘La dition’, de draai waarmee de ober het schoteltje met de rekening op onze tafel schuift is sierlijk, maar zijn das zit nog steeds scheef. 

   “Vijftien euro twintig?!? Dat zou een prima prijs zijn voor twee tiramisu”, ondanks mijn verontwaardiging, laat jij een fooi achter. Ik denk om de stad te bedanken. Een andere verklaring schiet mij, in al mijn Hollandse zuinigheid, zo snel niet te binnen.   

   Liefs,

   Niels

Lose - lose essay over NAVO>>

Niels ®elen