Strandbal

   Geen van beide mannen zou ik tegen willen spreken, maar misschien hadden Confucius en Kennedy mijn vragen kunnen beantwoorden. 

   Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   - Rebellion is born when rulers forget they’re meant to serve. - Hoewel de arrogantie om Confucius tegen te spreken me ontbreekt, voel ik dat er een risico aan zijn uitspraak kleeft. Eentje die zich de laatste tijd steeds duidelijker openbaart. Er gaat een anomalie in schuil van een maatschappij die de persoonlijke verantwoordelijkheid als schuld afschuift. Die haar gedrag meent te kunnen rechtvaardigen door te stellen dat persoonlijke rijkdom, geluk, welvaart, het wegnemen van angst en onzekerheid overheidsdiensten en daarmee rechten en plichten zijn. 

   - Ask not what you can do for your country, but what your country can do for you. - Zette Kennedy er bij zijn inauguratie op 20 januari 1961 tegenover. Maar in zijn oproep tot meer burgerlijke plicht en betrokkenheid proef ik exact hetzelfde gevaar. De verklaring dat het in brand steken van een asielzoekerscentrum precies dat is waartoe JFK opriep. Het een nobele daad voor ons “echte” Nederlanders is. Ze ons bevrijden en beschermen tegen omvolking door asieltsunami’s. 

   ‘Wordt,’ zou ik Confucius en Kennedy willen vragen, ‘wat je leest, niet bepaald door wie het leest? Word wat je ziet, niet bepaald door de vraag of je de moed hebt om door andermans ogen te durven kijken?’

   De rebellie die mijn ogen zien, is die van verwende burgers in een ligstoel op een “all you can” resort, bediend door koning, keizer, admiraal of minister die als een strandbal alle kanten opgeblazen wordt. 

Niels ®elen

Slakkengang>>