Slakkengang.

De Giro finishte in Rome, de mooiste etappe? Diegene die over de Giau en Falzarego liep. Misschien omdat mijn benen die twee bergen nog altijd kunnen voelen.

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek en oorlogen van nu en soms naar andere dingen. 

   De Passo Duran, de Coi en de Forcella Staulanza zijn niet meer dan beenwarmers. Een amuse gueule voor de Giau, Falzarego en de Piani Di Pezze. Het roze rijdt ontspannen achter de kopgroep. Dicht genoeg om elk gevaar te counteren, ver genoeg om ze een ritzege te laten. Als Rubio het Italiaanse temperament van Ciccone op de top van de Falzarego beproeft stelt, spat de kopgroep uit elkaar 

   ‘Sepp,’ klinkt het over de boordradio van Visma, ‘how do you feel?’

   ‘I feel quite good.’

   ‘Then go for it.’

   ‘Come on! Come on Seppy,’ moedigt ploegleider Reef vanuit de auto hem aan, ‘now you go!’

   ‘You’re alone. ‘

   ‘You see him there in front of you Seppy. This is your day, today. Come on!’ 

   ‘You catch him and you drop him. Come on Seppy. This is your day and you’re alone in the lead.’

   ‘You’re flying Sep.’ 

    ‘Final kilometer Seppy, now you fight. Push to the line.’

    Zelf had ik geen oortjes toen ik (in mijn beste vorm ooit en na een wilde nacht met twee vrouwen) de Giau opreed. Met commentaar als dit had ik ze kwaad weggesmeten.

    ‘Denk je dat ik blind ben? Niet weet dat ik op kop rij? Het vod niet zie?’

    Ondanks mijn vorm vloog ik niet. Ik was een dronken slak klevend aan het asfalt, kruipend naar de Passo Giau. 

   ‘Come on Niels’ beet mijn eigen stem me oneindig toe.

Niels ®elen

Gelukszoeker>>