Gekukszoeker

Een aantal jaren lang, woonde ik naast asielzoekers. Tijdens een kop koffie vertelde hij over zijn vlucht.

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek en oorlogen van nu. 

   Het was een flatje van niks, mooi gelegen langs de bossen van Doorn. Als ik er ’s morgens vroeg de deur uitstapte om naar de kazerne te fietsen, kruiste mijn blik altijd die van de buurman. Een oudere man die vriendelijk en beleefd goedemorgen knikt. In een flat, die wij na de geboorte van mijndochter te krap vonden, woonde hij met zes kinderen en zijn vrouw. In Afrika was hij chirurg, diploma’s die hem hier met pijn en moeite een baan opleveren aan de lopende band.

   De kop koffie waar hij me eens voor uitnodigde, was een traktatie van een voor Nederlanders ongekende gastvrijheid. Hij vertelde over zijn weg naar naar Nederland, het achterlaten van familie, vrienden, de plek waar ze geboren waren, die ze een identiteit gaf. Over de blinde sprong die vluchten is. 

   Mijn buurman klaagde niet over de fabriek, zocht geen geluk, maar zag geen andere uitweg dan vluchten. Weg van het geweld van de oorlog die Rwanda openreet als zijn scalpel tijdens operaties.  Een oorlog die geruisloos aan veel Nederlanders voorbij ging. Aan de mensen die toevallig hier en niet daar geboren werden. Van wie het probleem niet de gelukszoekers zijn, maar de angst dat er door de komst van deze mensen minder geluk voor hun over zal blijven. Bang ervoor te moeten werken. Mensen die menen dat geluk een verworven recht is en door de overheid gewaarborgd moet worden.

Niels ®elen

Flotille>>