Stad van de liefde

In een weekend lang Parijs, mocht de Eiffeltoren niet ontbreken

Parijs 31 jan 2026

Lieve Joyce,

   De Jardin du Luxembourg, ik kom er te weinig om het liefkozend “Le Luco” te mogen noemen, ademt verleden tijd. Sluit je ogen en je ziet de dames met parasols, zijden handschoenen en hoepeljurken rond de vijver wandelen. Het is alsof wij hier in onze “De Nîmes” en winterjassen eigenlijk niet thuis horen. 

   Cristel kwam hier als jong meisje vaak met haar ouders als ze kampeerden in het Bois de Boulogne. Een bakvis met spillebeentjes, bekent ze bij een heerlijke canard confit op La terrasse de Madame. Uren kon ze iets verderop staren naar de zeilbootjes in de vijver, maar dat ze ooit Parijs zou bezoeken met een man? Daar had ze toen niet over nagedacht. De manier waarop ze het zegt laat me vanbinnen blozen en terwijl zij na de lunch nog even het toilet bezoekt, huur ik voor een zeilbootje om mee te spelen.

   In ruil voor de lunch en de lol van twee volwassen kinderhanden, gaat ze met mij mee naar de Eiffeltoren. Cristel heeft er niets mee, te tourist, te cliché, te Parijs, maar ik kan de stad niet aandoen zonder de IJzeren dame. Het bezoek loopt uit op een deceptie. Uit angst voor terroristische aanslagen, er zijn er precies nul geweest bij het grootste stuk Meccano ooit gebouwd, staat ze onbereikbaar achter een glazen wand en toegangspoortjes die je ook op vliegvelden vindt. Een bijna 140 jaar oude dame die alleen nog tegen betaling te bezoeken lijkt, verandert in een klap in een in haar facelifts doorgeschoten Donatella Versace. Een vrouw die haar vriendelijkheid heeft ingeruild voor afstandelijkheid en arrogantie en vanachter een raam op ons neerkijkt.

   Ik kan wel janken en voel de behoefte om tegen het raam te spugen, maar ik hou me in voor Cristel. Laf blaas ik de aftocht richting station Bir Hakeim. Van een afstandje maken we, zoals het stelletjes in Parijs betaamt, nog wel een foto waarop zij lacht en ik met kiespijn.

   ‘Ik heb de Eiffeltoren nooit wat gevonden’, probeert Cristel me te troosten, maar het werkt niet. Bestolen van de mogelijkheid om tussen haar benen door onder haar rok te kruipen en omhoog te kijken, te ervaren hoe nietig wij mensen zijn terwijl je tegelijkertijd de sensatie voelt van de grootse dingen waar we toe in staat zijn. Wat overblijft is een (excusez le mot) verdomde raamprostituee, maar ook dat is in wereldsteden een vorm van liefde.

   Liefs 

   Niels

Niels ®elen

Camping>>