Retour Parijs

Mijn brieven uit Parijs werden in een prachtige ontroerende brief door Cristel beantwoord. Wees mens.

Zeist 5 februari 2026

Lieve Niels,

   Met mijn petje en daaroverheen een grote capuchon banjer ik voor je uit over de smalle trottoirs vanaf Canal Saint Martin naar Gare du Nord. Een stad in de regen heeft altijd iets triests. Het grijs in de lucht benadrukt het vuil aan de gevels en in de goten. Toch geniet ik ook nu van Parijs. Ik voel je achter me en weet dat jij onverstoorbaar bent. Regen of niet, jij ziet altijd wat het kijken waard is.

   Het is niet alleen jouw houding, het is ook de confrontatie met het niks van anderen die maakt dat ik me niet laat verleiden tot zelfmedelijden. De zwerver die we onder alleen een deken in de gestage regen zien liggen op een rooster waar wat warme lucht uitkomt. De kreupele die duidelijk veel pijn aan zijn been heeft en probeert wat kleingeld te scoren bij de supermarkt op Gare du Nord. 

   Terwijl we staan te wachten op de trein hou ik de zwerver vanuit mijn ooghoeken in de gaten. Keer op keer wordt hij rustig maar duidelijk weggestuurd door een politieagent. Uiteindelijk strompelt de man de hal van het station uit. Ik zie de agent wat desinfecteer op zijn handen doen en ze uitgebreid wrijven. Het beeld schuurt nog dagen na. Ik Google wat om meer te leren over de clochards in Parijs en lees dat er organisaties zijn die hulp bieden, maar het schiet te kort. Niet in de laatste plaats omdat deze mensen door onder andere verslavingsproblematiek niet eenvoudig te helpen zijn. Ik lees uiteindelijk een simpel advies: wees mens en geef wat geld. 

   Ik wil graag met jou terug naar Parijs, omdat Centre Pompidou gesloten was, omdat ik de Catacomben nog wil zien, maar vooral omdat ik iets goed te maken heb. 

   Liefs,

   Cris

©ristel van Bergen

Tiramisu>>