Obsessie

Mijn obsessie zal u hopelijk niet ontgaan zijn.

   Dat Trump opnieuw liet weten dat Groenland essentieel is voor de veiligheid van Amerika, klonk voor veel mensen afgelopen week voor het eerst anders. Serieus. Terwijl hij de opwarming van de aarde ontkent, ligt er door het smelten van het poolijs een vaarroute open die, bezaait met Russische en Chinese schepen, de Verenigde Staten direct bedreigt.

   De feiten voor deze bewering ontbreken, maar wettelijkheid, waarheid, integriteit maar dat doet neit ter zake.  Ze hebben onder Trump plaats gemaakt voor fysieke-, militaire macht en kracht. De grootsheid van Amerika wordt teruggebracht tot de heerschappij van één man en zijn gevolg. Een man die zich door niets en niemand zal laten tegenhouden en uitstraalt dat hij totale onderwerping nastreeft. Een lot dat uiteindelijk ook zijn MAGA-fanbase te wachten staat, maar die beseffen het nog niet. 

   Trots presenteerde hij zich daarom afgelopen week ook als de man die de Monroe doctrine nieuw leven inblies en zelfs een stap verder bracht. De Don-roe doctrine. De afbeelding die een officieel profiel van het Witte Huis hierover op X plaatste, ontving hij met een zelfvoldane glimlach. 

   Het plaatje was een vrijwel exacte kopie van een spotprent uit het begin van de vorige eeuw, met slechts enkele belangrijke verschillen. Uncle Sam, die met een knuppel in zijn hand in een spagaat tussen Alaska en Zuid-Amerika staat, is vervangen door Donald Trump. Op de knuppel is het woord Monroe vervangen door Donroe maar het meest interessante verschil zit in het ‘voetenwerk.’ Uncle Sam staat niet langer met zijn ene voet in Alaska en de andere in Zuid Amerika, maar met de linker vertrapt Trump Venezuela, de rechter staat op Groenland en Canada. Waar Europa wanhopig zoekt naar diplomatie, bestaat de (geo)politieke taal van Trump vrijwel volledig uit rage bait. 

   Dat Amerika Groenland nodig heeft voor haar veiligheid is overigens een drogreden. Groenland is een NAVO partner. Het gezamenlijk optrekken tegen deze dreiging, het hele idee achter allianties en vriendschappen, zal binnen de NAVO geen enkel probleem opleveren. Maar zelfs voor de stationering van extra Amerikaanse troepen op het eiland, zijn er geen bezwaren. Het verdrag dat dit mogelijk maakt, werd in 1951 al ondertekend.

   In tegenstelling tot Rutte vertrouw ik er al vanaf zijn herverkiezing niet op dat Trump het belang van de NAVO en artikel 5 echt inziet. Ik hecht op dat vlak niet aan de beloftes en deals die hij met ons sluit, maar kijk naar wat hij doet en de boodschappen die hij zijn achterban stuurt. Zijn tarieven en zinspelingen over de 51e staat en Groenland, zijn schendingen van artikel 2 en 4 van de die je doen vermoeden dat zijn commitment aan artikel 5 op zijn zachts gezegd beperkt is. 

   Bovendien baseren wij ons op de hoop van wat we in het verleden waren. We maken een denkfout door te geloven dat Trump vatbaar is voor redelijkheid, argumenten en daarom uiteindelijk zal kiezen voor “oude” democratische normen en waarden. Als een puber die zijn eerste grote liefde verliest, durft Europa niet onder ogen te zien dat ze vast houdt aan een partner die zonder haar verder gaat. 

   Ze ziet niet wat er is veranderd. Mist de psychologie, de frustraties, het verlangen naar macht (en niet het sluiten van deals) die Trump drijven. Alleen om zijn eigen plannen te bereiken, houdt hij ons nog aan het lijntje 

   Al maanden wijs ik op wat hij doet en waar die plannen toe leiden. Maar als het over Trump gaat, vrees ik last te hebben van een Cassandra complex. Dat hij na de persvrijheid, de eigen rechtsstaat, de kunst, de vrijheid van meningsuiting en het internationale recht nu ook buiten de Golf van Amerika, op zoek is naar economische Lebensraum zie ik niet als een verrassing. De mensen die mij betichten van een obsessie, hebben ook volkomen gelijk. Al jarenlang ben ik totaal bezeten. Niet van Trump, maar van vrijheid, democratie, mensenrechten, moraliteit en de geschiedkundige parallellen.  

Niels ®elen

Vogelvrij>>