Lieve Mama 121 Zaagvissen & Hamerhaaien

Het weer houdt me weg van een goed voornemen en dus lees ik in een hoekje op de bank het boek Moby Dick. 

N˚ 121                                                                                           Zeist 02-01-2026

Lieve Mama,

   Wachtend op het moment dat het grijze winterweer voorbijdrijft, mijn fiets me helpt om de oliebollen en champagne uit mijn lichaam te drijven, lees ik half verscholen onder een dekentje een boek. Moby Dick, omdat het past bij een avontuur dat ik samen met Ties probeer te realiseren. De langgerekte bijzinnen in deze roman uit 1851 vertragen het lezen. Soms voelt het alsof ik op me aan boord van de Peaquod (het schip dat jacht maakt op de albino walvis) bevindt op een windstille oceaan. Toch lees ik door.

   Hoewel hoofdstuk 54 -het verhaal van de Town Ho- nagenoeg onbelangrijk lijkt voor het hele verhaal, laat me glimlachen. De Town Ho maakt water, een gat in de romp dat veroorzaakt zou zijn door een zwaardvis. Een lek dat groter wordt omdat, zo grappen de matrozen aan de pompen, een hele bende scheepstimmerlieden de kiel te grazen neemt: “de zwaardvis, de vijlvis, en noem maar op.”

   De "scheepstimmerlieden" deden me denken aan een brief die ome Henk, jouw broer, ooit stuurde vanaf de grote vaart.  Op lichtblauw luchtpostpapier, dat je uiteindelijk ook moest vouwen tot de enveloppe, schreef hij hoe de romp van hun schip, zuid van Kaap de Goede Hoop waar ze op dat moment op voeren, opengebroken was door een zaagvis. Midden op de Atlantische Oceaan maakten ze ernstig water. Juist op het moment dat ze de reddingsloepen uit wilden zetten, werd de zaagvis verjaagd door een school hamerhaaien die vervvolgens het gat weer dicht timmerden. Of hij Moby Dick gelezen had? Misschien, maar omdat hij overleed toen ik in Afghanistan zat, blijft dat een raadsel. Het maakt ook niet uit, het is de herinnering die telt.

   Liefs    
 
   Niels   

Niels ®elen
 

Political Pussy>>