Lemmings

Er was veel ophef over de "invasie" van Ceuta

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. 

   Het moment dat 50.000 Marokkaanse mannen zwemmend Ceuta bereikten moet een bijna seksuele opwinding voor Geert geweest zijn. Een spontane zaadlozing over de voltrekking van zijn lang voorspelde asieltsunami. Alles mogelijk gemaakt door een slappe socialist en een uitspraak van het hooggerechtshof in Spanje. “Wie zwemmend Ceuta bereikt, heeft recht op een asielprocedure.”

  De werkelijke uitspraak ging over mensen die aantoonbaar langer dan vijf maanden in Spanje verbleven. Hun aanvragen zouden behandeld worden, niet per definitie gehonoreerd,  bij goedkeuring leverde dat een werk-, en verblijfsvergunning op voor Spanje (nadrukkelijk niet voor Europa).

   Een gevalletje klok en klepel waar populistische partijen over het algemeen wel raad mee weten.   Bewust lieten ze achterwege dat Ceuta niet onder het Schengenverdrag valt. Een ingebouwde drempel omdat ze de problemen die hier, gezien de afstand tussen Marokko en de Spaanse enclave, konden ontstaan hadden voorzien. De woorden van de rechtbank werden wat verdraaid en de ophef was compleet.

   Over de andere belangen die er speelden, werd gezwegen. Dat deze exodus gestuurd werd door geruchten op social media die koren op de molen van  Israël en de Verenigde Staten richting Spanje zijn. 

   De politiek is een bepaalde hoek steeds meer religie, cult, aan het worden. Haar kiezer een goedgelovige kerkganger met social media als haar bijbel. Overtuigend genoeg om 50.000 jonge mannen zonder bagage en ook maar een greintje kans op asiel, plotseling als lemmingen de zee in te laten duiken.

Niels ®elen

Jaloezie>>