Kruitvat

Waar Trump verschijnt is een faillissement nooit ver weg schreef ik enige tijd terug. Ook voor de "machtige" Amerikaanse krijgsmacht, waar wij niet zonder kunnen, is de bodem van de put in zicht.

(Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek en oorlogen van nu. )

   “De VS verschoten zo veel precisiewapens in Iran dat er nu grote zorgen leven over een eventuele oorlog met China”, kopt de Volkskrant. Om dertienduizend doelwitten in het land uit te schakelen, putte Amerika in krap veertig dagen de voorraden van haar belangrijkste rakettypes (o.a. THAAD, patriot en tomahawk) uit. Aanvulling van die voorraden gaat, volgens kenners die zich ernstig zorgen maken, meerdere jaren duren met als gevolg dat Amerika door de oorlog in Iran niet langer in staat is om een oorlog te voeren met een gelijkwaardige tegenstander.

   Een dag. Veel langer zou de oorlog met Iran volgens Hegseth en Trump niet duren. Een strategische blunder die iedereen met enige kennis van het militaire besluitvormingsproces, had kunnen uittekenen. De conclusies over de  invloeden van vijand, terrein en in dit specifieke geval de aanwezige voorraden wezen duidelijk op een andere uitkomst. Ze negeren een zonde. Toch schoot Amerika explosief uit de startblokken, begon een wilde sprint om er na honderd meter te ontdekken dat er een marathon gelopen moet worden.

   “Trump dreigde Teheran de afgelopen dagen met met nieuwe bombardementen,” meldt het artikel verderop, “maar een hervatting van de oorlog zou de Amerikaanse wapenvoorraden nog verder uitputten.”

   Ineens blijkt het uitstellen van de vernietiging van een beschaving geen poging meer om vrede te bereiken, maar bittere noodzaak. Een kwestie van schaarste. De dreigementen van het eens zo machtige Amerika, weet ook Iran nu, zijn een lont in een leeg kruitvat. 

Niels ®elen

Moby Dick>>