Hobby

Er staat geen rem meer op Israël 

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   ‘Voor elke traan die een Israëlische moeder laat,’ schrijft Itamar Ben Gvir op X, ‘moeten we duizend Libanese moeders laten wenen. Heel Libanon moet branden.’

   Dat omringende Arabische landen zich openlijk bereid hebben garant te staan voor de veiligheid van de staat Israël, negeren ze. Geen krijgsmacht die zoveel schiet tijdens een staakt het vuren als het leger van het beloofde land. Er is altijd wel een noodzakelijke reden of excuus. Alleen de door het land zelf gecreëerde dreiging rechtvaardigt immers de steeds verdere annexatie van omliggende gebieden. Haat omwille van de haat. Rancune die vooral los moet staan van een morele waarde die besloten ligt in het zionisme en intrinsiek is.

   Een gedachte die versterkt wordt door de woorden van Bezalel Smotrich, die vindt dat Israël ook de laatste 30% van Gaza in bezit moet nemen en er geen bezwaar tegen heeft als twee miljoen Palestijnen in Gaza verhongeren.

   In de Knesset wordt steeds openlijker gesproken over het beloofde land dat geografisch van de Eufraat tot de Nijl loopt. Het klinkt als de Israëlische versie van de rivier tot de zee. Een Israëlische soldaat die daarvoor vecht, laat zich lachend filmen met een roze kindersok. Onder het filmpje laat hij weten dat hij sinds een maand of vier een nieuwe hobby heeft. Een liefhebberij die bestaat uit het twee keer per dag ruiken aan de sok van een vijfjarig meisje dat gedood is.  

Niels ®elen

Éénwieler>>