Dansen

Namens het veteraneninstituut bezocht ik het bevrijdingsfestival in Utrecht.

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek en oorlogen van nu. 

   ‘Niet racistisch, maar realistisch’, meldde het spandoek aan de rouwwagen (een aanhanger achter een trekker) bij een protest in Loosdrecht. Op de wagen een flinke geluidsinstallatie, zwarte vlaggen, een foto van Pim Fortuyn en een nogal in het oog springende witte doodskist:

   -DEMOCRATIE- 

   De bedreigde Nederlander waar hij symbool voor staat, loopt erachter. Mensen gekleed in zwart, met fakkels, vuurwerk, Nederlandse vlaggen en een mening. Dat de asielzoekers die hierheen komen in Ter Apel geen slaapplek hebben, doet de ‘defend Loosdrecht-er' weinig. Jonge mannen zonder partner of baan, dan weet je het wel.

   De dag ervoor stond ik als veteraan op het bevrijdingsfestival Utrecht. Wie het wilde kon een gesprek met me aangaan over wat oorlog is en wat die met mensen doet. ’s Middags loopt er donkere jongeman langs, hij lacht vriendelijk en wijst naar de blauwe baret op een poster.

   ‘VN is goed man.’ 

  Op zijn dertiende meldde hij zich als kindsoldaat in het Soedanese rebellenleger. Zijn loshangende jeans, T-shirtje, Afro-kapsel, baret en leren jack, doen denken aan The Black Panthers Party. 

   ‘Ik moest kiezen,’ excuseert hij zich, ‘niet voor wat goed is, maar wie nergens bijhoort overleeft niet.’

   Hij vluchtte en kreeg asiel in Nederland.

   ' 'De VN is goed', herhaalt hij en loopt naar de kleine dansvloer bij een caravan met DJ. Een man alleen die niemand lastig valt, slechts aanstekelijk danst, alsof zijn leven ervan afhangt.

Niels ®elen

eufemisme>>