Cocorico

Vanaf de camping klommen we omhoog naar de gespleten steen. In de afdaling zochten we naar afleiding. 

   ‘Coquelicot, toch?’ Vanaf de Pierre Percée volgen een wandelpad steil omlaag naar het meer. 

   Klaproos?’

   ‘Nee, ik bedoel het geluid dat een haan in Frankrijk maakt,’ we zijn net over de helft van een wandeling naar ‘la pierre percée. Het is warm en nog ruim zeven kilometer naar de camping. Het moment waarop we nietszeggende gesprekken voeren om ongemak te camoufleren, de tijd te doden. Vermoeidheid en verveling die nu toevallig bestreden wordt door het geluid van kippen op een boerenerf.

   ‘Cokrokriko,’ antwoord ik hakkelend omdat ik wegglijd over een losliggende kei.

   ‘Wat?’

   ‘Co-co-ri-co! Ik denk dat het Franse woord voor haan, coq een onomatopee is, een afgekorte. Fransen korten graag af. Grappig trouwens dat een haan over de hele wereld hetzelfde kraait, maar wij iets anders verstaan. Waarom heet een haan bij ons eigenlijk geen kuuk?’

  ‘Denk je,’ vraag ik haar, ‘dat een Nederlandse haan zijn Franse neef ondanks de taalbarrière verstaat?’

   Cristel zwijgt. Omdat ze achter me loopt zie ik het niet, maar ik vermoed dat de verhalen die ik tijdens lange wandelingen vertel, de gedachtes die ik hardop voordraag, voor Cristel vanzelf achtergrondruis worden. Muziek in een restaurant die verdwijnt uit je gehoor totdat een bekend deuntje je opnieuw confronteert met zijn aanwezigheid.

   ‘Hoever is het nu nog?’

   Ik kijk op de navigatie van mijn horloge. ‘Een kilometer of twee.’

   ‘Gelukkig maar.’

Niels ®elen

kamervragen>>