Billenman

Na de Olympische 1500m kan ik het niet langer voor me houden.

   ‘Go to the start. Get ready…’

   Jutta, Femke, Xandra, Michelle, Suzanne. Schaamteloos kijk ik toe hoe ze inzakken. Diep voorover buigen waardoor hun billen prominent naar achter gedrukt worden. Ik staar ze na als ze in de bocht verdwijnen. Ik blijk, tenminste als het over schaatsen gaat, een billenman. Niet alleen die van de dames, ook die van Joep, Kjeld, Jenning, Stijn of Jorrit, omdat  er geen mooiere derrières  bestaan dan die van schaatsers. 

   Een billen- of een borstenman? Tot de onbemande voyeurs op deze Olympische spelen hun intrede deden, had ik er eigenlijk nooit echt over nagedacht. De drones die de sporters achtervolgen, drukten me met mijn neus (er zijn vrouwen die op neuzen vallen) op de feiten. Ze confronteren me met het mooiste uitzicht op de musculus gluteus maximus, de sterkste spier in het mensenlijk lichaam. Een openbaring die iets in me los maakt; de liefde voor het achter- als kunstwerk.

   Lang kan ik over het algemeen niet genieten van het furieuze achterwerk van Joep of de bronzen(de gouden ben ik heus niet vergeten) billen van Kjeld. Maar na de live beelden volgen in de analyses gelukkig de herhalingen. Met een beetje geluk zelfs in slow motion. Ondanks alles verlang ik naar meer, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik onverzadigbaar ben. Zelfs de tien kilometer was voor mijn pas ontdekte fetish te snel voorbij. 

Niels ®elen

verstoten>>