Waar Trump verschijnt is faillissement nooit ver weg

Iran aanvallen vanwege een vermeende dreiging van een atoomwapen en tegelijkertijd Oekraïne in de kou laten staan tegenover een vijandelijk regime dat bewezen over kernwapens beschikt.

    ‘Onze ayatollah dronk de zoete nectar van het martelaarschap’, de Iraanse nieuwslezer huilt, tegelijkertijd dansen Iraanse vluchtelingen op de Dam en in straten in de wereld. Het regime van Khamenei onthoofd. De regering in Iran mag dan ronduit verwerpelijk zijn; tegelijkertijd is de aanval van Trump een flagrante schending van het internationale recht.

   ‘Het vuur van de vrijheid is nabij’ predikt Trump. Voor een daadwerkelijke regime change zijn “boots on the ground” nodig, maar Amerikaanse soldaten wil Trump niet sturen. Zodra hij zijn deel gedaan heeft, is het aan de ongewapende bevolking op om hun vrijheid terug te grijpen. Zijn eerdere oproep om de straat op te gaan en te protesteren tegen het regime, leidde tot een ongekend aantal doden. Mensen die, als je het mij vraagt, geslachtofferd werden om een aanval op Iran te rechtvaardigen.

   ‘Either you’re with us,’ sprak Bush na 9-11, ‘or you’re with the terrorists.’ met dit valse dilemma dwong hij NAVO-landen tot de daadwerkelijke inzet van hun troepen in plaats van slechts politieke steun. Dat Trump, bij een toenemend aantal vergeldingsaanvallen op Amerikaanse doelen een beroep zal doen op Artikel 5 valt met die gedachte in het achterhoofd niet uit te sluiten.

   ‘Als Zelensky op slechts de helft van de steun mag rekenen die Trump Netanyahu verleent,’ meld ik cynisch op social media, ‘was de oorlog in Oekraïne allang beslist.’ De belofte dat de grote dealmaker deze oorlog binnen 24 uur zou oplossen, duurt nu al ruim een jaar. Zijn onderhandelingen met de beer die hij om onbekende en veel be-speculeerde redenen niet uit zijn winterslaap durft te schudden, lijken vooral Rusland iets op te leveren.

Het leger als speeltje van de macht

   Deals met Trump komen regelmatig tot stand door met één partij, vaak de minst betrouwbare, te onderhandelen en de uitkomst daarvan op te dringen aan de andere partij. Vaak zijn ze daarom een voorbode van de afgrond. Neem zijn Doha-agreement. De afspraken die hij buiten de Afghaanse regering om met de Taliban maakte, leidden uiteindelijk tot de val van Afghanistan. Op dezelfde manier was het de vernietiging van de bestaande nucleair deal met Iran ook de hoofdoorzaak van de oorlog die Amerika en Israël nu voeren.

   Het lijkt erop dat Trump na terecht gewezen te zijn over zijn Tariffs door het hooggerechtshof en arrestatie van de Venezolaanse president de smaak van geweld te pakken te heeft. De manier waarop hij over over de inzet van het leger en oorlog spreekt is stuitend. Alsof hij het leger als speelgoed ziet. Een speeltje van zijn persoonlijke macht. De perfecte manier to grab others by the pussy. 

   Rechtmatigheid, het juiste doen en de gedachte dat grote macht ook een groot verantwoordelijkheidsbesef vraagt, zijn voor de Amerikaanse president irrelevant. In de wereldorde die hij nastreeft telt het niet. Zolang jij de sterkste bent, is het bijzaak. Mogelijk hoopt hij ook op het zogenaamde ‘rally round the flag’ effect om zijn dalende populariteit te keren. De juichende Iraniërs, Netanyahu’s gevlei als bewijs dat Amerika in het buitenland nooit eerder zo geliefd was.

   Welke kant wij nu kiezen, Amerika of het internationale recht, zal ongetwijfeld gevolgen hebben. Trump duldt geen tegenspraak. In de nieuwe wereldorde die hij nastreeft, die van eten of gegeten worden, vallen tariffs en hernieuwde politieke- en misschien zelfs militaire druk op Groenland vallen niet uit te sluiten.

Lessen van de militaire academie

   Naast de lessen over strategie en tactiek, vond ik in mijn tijd op de militaire academie vooral de lessen over (oorlogs-)recht en ethiek het meest interessant en belangrijkst. De eerste twee zijn schaakten we: we leerden hoe het spel - dat je je niet kunt permitteren te verliezen - te winnen is. De lessen recht en ethiek omdat oorlogen altijd gepaard gaan met slachtoffers en je niet tegen elke prijs wilt winnen. Het vraagt, binnen een democratische rechtsstaat, om een morele rem. 

   Deze lessen vormden tijdens mijn missie in Afghanistan altijd de basis voor de keuzes die ik maakte. Doorstaan mijn bevelen een toetsing aan de wet, zijn ze ethisch verantwoord en dus ben ik bereid er verantwoording over af te leggen?

   Er was slechts één uitzondering. Het moment dat ik met een korporaal beveiliger en een tolk aanklop bij een Afghaans huis. De situatie waar we ons in bevinden voelt ook voor mijn korporaal vreemd.

   ‘Wat,’ vraagt hij, ‘als het hier zo los gaat?’

   ‘Dan trek ik deze man als een schild voor me, zet mijn pistool tegen zijn hoofd dan ga jij achter mij langs het huis in. Ik trek hem mee naar binnen en dan vechten we van daaruit verder.’

   ‘Dat is illegaal.’

   ‘Ik leg liever iets illegaals uit voor een Nederlandse rechter dan dat we hier legaal sneuvelen.’ 

   De uitvoering bleek overbodig, maar de gedachte dat ik bereid was het te doen, hield me tot lang na mijn missie bezig. Die morele rem ontbreekt bij Trump en met zijn bevel tot het bombarderen van Iran, sloopte hij hem uit het oorlogsapparaat. 

   Hoezeer ik ook hoop op vrijheid en vrede voor Iran, overheerst bij mij onzekerheid en angst. Wie is er, nu hij het Westen feitelijk terug slingert in het Wilde Westen, in deze nieuwe rechtsorde nog veilig voor de grillen van Trump? Wie naar dat verleden van Trump kijkt kan overigens niet ontkennen dat waar hij verschijnt, faillissement nooit ver weg is. In dit geval van de internationale rechtsorde.

   Niels ®elen

Mythomagamanie>>