Vrede

Er is niets mis met vrede, maar de vrede moet wel van twee kanten komen. Wie Poetin in dat kader op zijn woord gelooft, heeft de afgelopen 25 jaar niet opgelet. 

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   11 september 2007. Vanaf een stapel pallets spreekt Balkenende ons op Kamp Holland toe. 

   ‘Wat vind je daar nu van?’ Een journalist duwt een microfoon onder mijn neus, ‘Dat jullie hier vechten, terwijl ze op het malieveld demonstreren tegen de oorlog in Afghanistan?’

   27 september 2026 trekt een groep mensen met spandoeken door Amsterdam. "Stop de oorlogskoorts" Het nationale vredesprotest verzet zich tegen de militarisering. ‘Bepaalde politici,’ schreef ik onlangs, ‘laten je geloven dat er in oorlogen iets te winnen valt. Mensen die er middenin zitten, laten er vooral iets achter: hun onschuld, een oog, een been, een leven.’ Maar wat als je geen keuze hebt, als jij vrede wilt, maar de ander de oorlog niet gaat stoppen?

   Hopen dat ook Poetin vrede wil is vrij naïef. Sinds hij aan de macht is, start hij elke vier, vijf jaar een oorlog. Tsjetsjenië (onder Jeltsin), Zuid-Osetië, Abchazië, de Krim. Na die laatste beloofde hij duurzame vrede mits Oekraïne hun kernwapens inleverde(Minsk.) 

   Dat je in Nederland het malieveld kunt “bezetten” tegen de strijd in Afghanistan, vond ik geweldig. 

   ‘Ik hoop,’ kaatste ik, ‘dat die mensen beseffen dat demonstreren hier levensgevaarlijk is. Dat we juist daarom hier zijn.’ Dat mensen oorlog moeten stoppen onderschrijf ik. Maar de realiteit van Minsk; terwijl wij opgelucht achterover leunden, zag Poetin dat de weg vrij was voor fase twee. Hij hoefde slechts te wachten tot wij Minsk vergeten waren. 

Niels ®elen