Mama Appelsap

   In de Volkskrant staat een mooi interview met de Maastrichtse student Hussein Issa. Politiek en diverse media schreeuwden moord en brand. Het bleek loos alarm. 

   Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. 

   ‘This is me’, steekt de altijd genuanceerde Victor Vlam de lont in het kruitvat. Op zijn minst heeft deze Hussein Issa volgens hem terroristische sympathieën. Mogelijk heeft hij er zelfs aan bijgedragen. Het item bijnieuws van de dag volstaat om het Tweede Kamer vluchtelingen-crisiskoor uit volle borst te laten zingen. Geert Wilders, bombardeert (naar Israëlisch voorbeeld) de kamer met vragen, eist opheldering en spreekwoordelijk rollende koppen. Guidi schiet uit zijn slof en La Keijzer, probeert hautain haar gezag te laten gelden. 

   ‘Zijn we met zijn allen vergeten hoe die aanslag gevierd is?’ Mona vindt het natuurlijk vreselijk wat er in Gaza gebeurd is, maar die mensen hiernaartoe halen gaat haar te ver. Het centrum indoctrinatie door Israël, vraagt zich (ondanks mogelijke grootspraak) af of wij als Nederland werkelijk studenten welkom willen heten die terreur verheerlijken. De Telegraaf spit ondertussen door het Insta-account en vindt zorgwekkend bewijs. 

   Voor zijn eigen veiligheid moet “Terror”-Issa onderduiken tot een vertaler Arabisch het filmpje bestudeert en ontdekt dat de jongen in het Arabisch ‘tasheshni’ zegt. Wij hebben hem simpelweg verkeerd verstaan. Het was een misverstand in de muzikale categorie mama appelsap. Een vergissing zal de “eerst (ver)oordelen en niet uitzoeken” hoek van Nederland zeggen.

   Morgen waarschuwen ze op Social Media weer voor nieuwe vluchtelingen. Tegen journalisten die vragen naar  Issa, mompelen ze vluchtig “tashesni” waarna Victor Vlam er een eed op zweert dat ze “het-spijt-me” zeggen.

Niels ®elen