Ruimtereis

   Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   Op een andere planeet konden en moesten ze haar redden.

   De ontploffing van de New Glenn-raket, was voor het Amerikaanse ruimtevaartprogramma een stap terug in de tijd. De reparatie van de lanceerplatform op Cape Canavaral in Florida gaat waarschijnlijk jaren duren. Een klap voor Besos’ Blue Origin, voor de NASA, voor de race naar de maan en voor Lieke Marsman. Lieke die op een andere planeet gered had kunnen worden, had geen tijd voor uitstel.

   Zonder dat ze er zelf ook maar enig benul van had, waren Lieke en ik vrienden. Zo gaat dat als je schrijft. Ongevraagd laten mensen hun handen over je buitenkant glijden en nemen ze je mee naar hun huis. Je belandt bij ze op de bank, schuift aan bij een lunch of kruipt ’s avonds samen met ze in bed. 

   ‘Godverdomme, godverdomme, godverdomme’, zou Nescio haar slot samenvatten. Zelf moest ik denken aan een oude sketch van Koot & Bie. Één waar Wim de Bie een aan lager wal geraakte, vergeten percussionist speelt die op een zoldertje drie-hoog achteraf door Kees geïnterviewd wordt.

   ‘Weet u wat het is mijnheer Van Kooten?' zegt hij, 'As ik op het hoogtepunt van mèin roem was overleje, hâ’k zoveel platen verkôg, dâ’k nooit meer had hoevuh werruke.’ 

   Met haar overlijden verschijnt De dichter en de duivel. Ongetwijfeld bewijst het boek het gelijk van Wim de Bie, maar liever, godverdomme veel liever gunde ik Lieke keihard werken. 

Niels ®elen

ondoorgrondelijk>>