Route

Met het gesprek dat ongehoord Nederland voerde over de positieve invloeden van Hitler, sloegen ze een gevaarlijke weg in. 

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   ‘Als er iemand is die zijn keizer wil doden,’ met de borst vooruit stapt Napoleon het veld op, ‘hier ben ik.’ Na zijn ontsnapping van Elba begint hij, over wat nu de route Napoleon heet, aan een opmars door de Alpen. Op la prairie de la rencontre, volgt de eerste confrontatie met de troepen van Louis XIII. Geen van de koninklijke soldaten haalt de trekker over en de kleine keizer rukt verder op richting Parijs.

   Er is geen gehucht waar zijn beeltenis niet te vinden is. De steek van de keizer, de adelaar, een bistro Bonaparte, de trots van het ooit zo grote Franse rijk waart nog altijd langs de N85. Grootsheid die vereerd mag worden, zoals Italië zich nog altijd ziet als de stichter van moderne beschavingen. De Via Appia Antica langs Aquaducten, het Foro Romano en het Colosseum (waar ontelbare mensen stierven en vele Joden als pauzevermaak aan wilde dieren werden gevoerd.)

   Die herinneringen aan dat grote Romeinse Rijk, vormden ooit voor Hitler een inspiratiebron voor zijn derde rijk. Wat Napoleon, Caesar en andere grote historische figuren met elkaar gemeen hebben, is dat we de vele doden op hun gewetens hebben, vergaten. Ze maakten plaats voor bewondering van hun prestaties . 

   ‘Hoelang,’ vroeg ik me ooit af, ‘zou het duren voordat ook Hitler gewoon geschiedenis zal zijn?’

   Ongehoord Nederland gaf antwoord op die vraag en opende zo bewust een heel gevaarlijke route.

Niels ®elen

Bromance>>