Pseudoniem

- Opinions ar like assholes, everybody's got one - 
Clint Eastwood

Wat is een opinie waard als je niet weet waar hij vandaan komt? Toch bekruipt mij in Nederland het gevoel dat zwijgen veiliger is. Voel ik angst voor een kleine maar intense groep 'echte' Nederlanders en politici die ze steunen.


(Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek en oorlogen van nu.)

   Nadat Kamran Ullah de vlucht naar voren koos door Sander Schimmelpenninck te beschuldigen en de melding dat hij via de mail contact had gezocht met de Lahaye bleef het stil. De man die regelmatig brieven schrijft, zweeg over wie er schuilgaat achter dit pseudoniem.

   De meerwaarde van opinie ís de schrijver, de combinatie met een pseudoniem daarom een taboe. Wie heeft deze analyse gemaakt? Wat is zijn/haar achtergrond? De relatie en relevante kennis over het onderwerp is essentieel. De analyses van Beatrice de Graaf over de oorlog in Oekraïne zeer relevant. Haar mening over een tijdrit in de Giro schuif ik zonder enige twijfel aan de kant voor Tom Dumoulin. 

   ‘Wil je, in verband met veiligheid, op eigen titel schrijven?’, vroeg defensie voorlichting toen we afspraken maakten over een weblog van onze missie in Uruzgan. Een eventuele bedreiging voor mijn gezin, viel niet uit te sluiten.

   ‘Absoluut,’ reageerde ik verbaasd, ‘ik ga naar Afghanistan omdat ik geloof in de rechtsstaat, vrijheid van meningsuiting en democratie. Als wij het hier niet met elkaar eens zijn, slaan we elkaar niet de hersens in, maar gaan in gesprek. Schuilen achter een pseudoniem past daar niet bij.’

   Opinie verschuilen achter een pseudoniem heeft ook iets lafs. Het is "gratuit." Een krant die daarmee instemt, niet geïnteresseerd in de journalistieke waarde van die mening, wel in de ophef en onrust die ze ermee veroorzaakt.


Niels ®elen. 

Grenzen>>