Perspectief

Op de valreep werd op het filmfestival in Venetië de documentaire Naza toegevoegd. Een documentaire die veel stof doet opwaaien. 

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek, oorlogen van nu of soms gewoon iets anders. Wielrennen bijvoorbeeld.

   Vijfentwintig minuten, de langste ovatie ooit, klapten de bezoekers in Venetië voor de documentaire Naza. Rachel Szor en Yuval Abraham (de makers) interviewen een twintigtal Israëlische militairen over het protocol rond de bombardementen in Gaza van “het meest ethische leger op aarde”.

   Soldaten en officieren vertellen hoe AI-analyses gebouwen aanwijst waar zich mogelijk mensen ophouden die ooit aan Hamas gelieerd waren. Mogelijk, ooit en gelieerd zijn drie onzekere variabelen gegenereerd door een systeem (AI) dat alles behalve waterdicht is Toch volstaat voor het bombarderen van gebouwen. De nevenschade, Naza, is irrelevant. Één mogelijke Hamasstrijder rechtvaardigt vijfhonderd onschuldige burgers. 

   Interessant is hoe Israël zelf furieus reageert op de elke (zelf veroorzaakte) nevenschade aan haar imago. Israël dader? Onmogelijk en dus worden bijvoorbeeld opvarenden van het flotielje gedwongen om beelden van 7 oktober te kijken terwijl Gvir ze beschimpt en vernedert. 

   De film van Szor en Abraham is volgens minister Zohar (cultuur), het product van diepgewortelde zelfhaat. Bedoeld om Israël te beschadigen en wereldwijd applaus te oogsten van antisemieten, omdat elke vorm van kritiek op Israël door het land per definitie als antisemitisme weggezet wordt. Een andere optie dan het staatsburgerschap van deze “verachtelijke regisseurs” intrekken ziet hij niet.

   Als het gaat om Israël, draait het altijd om perspectief. In die context zet ik die 25 minuten graag tegenover de nog altijd voortdurende 1.576.800 minuten internationale politiek stilte. Een record.

Niels ®elen