"Dead"line

Tijdens mijn missie in Afghanistan begon ik met schrijven. In maximaal 235 woorden, het aantal patronen dat ik tijdens patrouilles bij me droeg, kijk ik naar de politiek en oorlogen van nu. 

Opgelucht haalde Volkskrant columnist Frank Heine adem toen de deadline voor Iran uitgesteld en er een staakt het vuren was. 

   Uit angst dat de wapenstilstand ook een einde aan de oorlog zou betekenen, besloot Israël haar aanvallen op Libanon te intensiveren. Omdat Libanon geen deel van het bestand uitmaakt, zagen ze dat zelf ook niet als een probleem. Dus ligt elke wijk waar ooit een Hezbollah strijder doorheen liep onder vuur, op een begrafenis bombarderen ze iedereen de grond in en er worden grote delen van het land bezet. Een veiligheidsbuffer, ruimte, die noodzakelijk is omdat “Israël het recht heeft om te bestaan.”

   Dat dit recht voor landen niet bestaat en ten koste gaat van anderen die letterlijk het veld ruimen, is irrelevant. Wie zich ertegen verzet is al snel antisemiet en moet bij voorkeur van de kaart geveegd worden. Israël is het land van de selffulfilling guerrilla. Verzet dat ontstaat omdat je zo lang op anderen inslaat tot ze wraak nemen om vervolgens te roepen:

   ‘Zie je wel dat ze Joden haten!’

   In de Volkskrant haalde Frank Heinenopgelucht adem toen bleek dat de deadline van Trump’s vernietiging van een beschaving was uitgesteld. Als schrijver kent hij de schaduw van deze trouwe metgezel.

   ‘Elke dag, de dag voor de deadline’.

   -Dead-lines, Israël verschuift ze als geen ander. Op de Golan, de Westbank in Gaza en nu in Libanon. Direct na het staakt het vuren rekte Netanyahu de deadlines nog maar wat verder op waardoor ruim 250 mensen sneuvelden.

Niels ®elen

Gordiaanse strop>>